Loes Rameckers

• 5-12-1991 - † 11-10-2006

Levensloop

gebkaartje groot

Scannen0010   Loes werd geboren op 5 december 1991 na een probleemloze zwangerschap. Hoewel de bedoeling was dat ze thuis geboren zou worden bleek tijdens de bevalling dat ze in een stuitligging lag en moesten we alsnog naar het ziekenhuis. Echter, zonder veel moeite kwam ze daar om 6.45 uur ter wereld.

Een mooi meisje; blonde haartjes en een fijn gezichtje met grote blauwgrijze ogen die al direct nieuwsgierig en alert de wereld inkeken.
Wat waren we trots!

Naast familieleden die de eerste dag al even kwamen kijken, waren er nog twee speciale bezoekers die niet alle pasgeboren baby's aan hun bedje krijgen: Sinterklaas en zwarte Piet!

loes1dag

 

Loes groeide en ontwikkelde zich prima. Ze was geen dikkerd, en eten was ook meestal niet haar meest favoriete bezigheid, is het ook nooit geworden eigenlijk. Maar het was voldoende.
Ze lachte al snel en huilde niet veel, alleen met reden. Een lieve, lekkere baby. En wij genoten!
Elke nieuwe mijlpaal werd uitgebreid gefotografeerd, en er zijn wat mijlpalen zo'n eerste jaar.
Voor we het goed en wel in de gaten hadden stond haar eerste verjaardagstaart al klaar, met één kaarsje. Dat uitblazen lukte niet, ze wilde het vlammetje steeds pakken. Papier van de cadeautjes afscheuren ging wel goed, en handjes klappen en hoera 'doen' was ook geen probleem. En toen alle drukte van visite haar even teveel werd, kroop ze naar een hoekje naast de box waar ze rustig ging zitten spelen. Lekker toch!

Lopen deed ze destijds aan de hand en overal langs, en niet veel later ook achter de loopkar, maar los lopen vond ze nog veel te eng en dat heeft dan ook nog een aantal maanden geduurd.

Met kletsen was ze weer heel wat vlotter, rond anderhalf had ze een behoorlijke woordenschat en eer ze tweeënhalf was gebruikte ze zinnetjes en zong liedjes en kon een hele serie kleuren benoemen. Zo leuk!

loes met anja1 10 94 Maar we gaan te snel, even terug naar voor ze twee jaar werd, want toen werd op 21 oktober 1993, onze tweede dochter Anja geboren. Loes had meegeleefd met het dikker worden van mama's buik en was intens nieuwsgierig naar haar nieuwe broertje of zusje. Anja's geboorte verliep zeer vlot. Oma en Opa vingen Loes op toen ze wakker werd en net toen ze na het ontbijt met haar wilden gaan wandelen, liet Anja haar eerste kreetje horen.

"Oeh, baby!" zei ze, en ze wilde zo snel mogelijk gaan kijken. Loes was verrukt toen ze dat kleine baby'tje met die lange donkere haartjes zag. Twee zusjes, wat een rijkdom!

Loes was ook vreselijk lief voor Anja, heel knuffelig en attent.
Pop en beer werden door Loes net zo goed verzorgd als Anja, in buggy, bad en bedje.

En toen Anja groter werd en zelf kon zitten en kruipen, konden de dames hun lol samen vaak niet op. Er werd regelmatig wat afgerollebold over de grond of in bed of bad.

Inmiddels was ook duidelijk dat Loes dol was op dieren, groot en klein. Gefascineerd kon ze turen naar miertjes en lieveheerbeestjes, en ook regenwormen waren interessant. Honden en poezen kon ze nooit zo maar voorbijlopen en de kinderboerderij was als uitje veruit favoriet.

Buitenshuis was ze meestal vrij verlegen, met name tegen volwassenen. Temidden van een groepje kinderen had ze ook zelden het hoogste woord, en erg van zich af bijten deed ze niet. Toch kon ze het met veel kinderen goed vinden, bv. op het kinderdagverblijf.
Ze kon zich goed vermaken, zowel samen als alleen. Poppen, knuffels, kleuren, zingen, bouwen, de zandbak; er was altijd wel van alles te doen.
Toen ze 3 ½ was stierf opa 'visjes', en ze vond het heel erg dat oma toen alleen was. Op haar eigen manier probeerde ze te troosten en extra zorgzaam voor oma te zijn. Zo klein ze was voelde ze oma's verdriet heel goed aan.

Ondertussen groeide en ontwikkelde Anja zich ook voorspoedig en zij bleek wat pittiger te zijn dan Loes. Samen delen ging niet altijd meer vanzelf en af en toe konden de dames een flinke keel opzetten tegen elkaar. Gelukkig nooit van lange duur en meesttijds hadden ze veel plezier samen. Ook Anja was een vlotte prater en met name de onderlinge gesprekjes tijdens het spelen waren vreselijk leuk om te horen.

verrekijker

De start op de basisschool was natuurlijk een belangrijke mijlpaal. Ze was toe aan de uitdaging, vond het geen probleem om te gaan. Voor mij was het meer wennen; voorheen kregen we, als Loes op het dagverblijf geweest was, meestal (van de leidsters) een uitgebreid verslag van wat daar was voorgevallen en hoe ze zich vermaakt had. Nu op school gebeurde dat niet meer, en Loes zelf vertelde vaak niet zoveel. "Goed, leuk" of "van alles", waren meestal de antwoorden op vragen over hoe het was of wat ze had gedaan. Nou ja, ze vond ook vrijwel alles leuk en deed prima mee. Ze was doorgaans een rustige leerling, verlegen maar leergierig.

Inmiddels was nummer drie in ons gezin op komst, en nu vonden beide meisjes het reuzenspannend. Op 20 juli 1996 werd broertje Mark geboren; allemaal waren we apetrots. Na de zomervakantie mocht Loes haar broertje showen in de nieuwe klas en het feit dat ze toen zo op een leuke manier in het middelpunt van de belangstelling stond, heeft haar, volgens haar toenmalige juf, een stuk vrijer gemaakt op school.

loes en mark 25 8 96 lam1 13 11 96

Thuis zagen Loes en Anja Mark als een levende babyborn pop, en Mark liet zich alle aandacht lekker aanleunen. Soms was er ook sprake van rivaliteit tussen de dames, als de en met Mark speelde, wilde de ander dat ook.

 

lam 19 11 96 lamfles 15 7 97

Qua gezondheid waren er nooit grote problemen.
Als klein kind had Loes wat last van eczeem en al jong bleek ze een behoorlijke pinda-allergie te hebben. Daar hielden zij en wij goed rekening mee. Echt ziek is ze zelden geweest, wel veel verkouden met flinke snotneuzen. Mede daarom werd in januari 2000 haar neusamandel verwijderd. De ochtend dat het gebeurde was ze vreselijk zielig, daarna knapte ze snel op en ook de klachten verbeterden. Ook bleek ze een milde inspanningsastma te hebben, maar die was goed te hanteren voor haar. Al met al zijn er niet veel keren geweest dat ze school moest verzuimen in verband met ziekte, gelukkig maar, want ze ging veel te graag naar school.

loes 6 jaar feest loes michele 19 3 97

 Loes had een stel leuke vriendinnen op school; eerst Michelle, waarmee ze tegelijk op school gestart was, en al snel vormden ze samen met Josta en Valérie een vast clubje. Daarnaast waren er de wat lossere vriendinnen waar ook regelmatig mee afgesproken werd.

Josta en Michelle introduceerden Loes bij de korfbalvereniging waar ze zich meteen thuis voelde. Zo werd ze in de winter van groep 4 officieel lid van KV Mariarade.

De smaak van het sporten te pakken hebbend, ging ze ruim een half jaar later ook op turnen, samen met Anja. Ook dat deed ze met inzet en al was ze geen sterturnster, ze beleefde er wel plezier aan.

Dat kan niet zo gezegd worden van muziek maken. Op school kon ze na de gewone schooltijd blokfluitlessen volgen, als opstapje naar verdere muzikale vorming. Ze heeft dat jaar de lessen afgemaakt, maar thuis is de blokfluit vrijwel nooit het zakje uitgekomen om te oefenen. De vervolglessen het jaar erna heeft ze dan ook maar laten schieten, muziek maken was dus niet zo Loes haar ding. Muziek luisteren toentertijd evenmin; waar Anja al vrij jong veel liedjes van de radio kende en meezong, en ceedeetjes begon te verzamelen, verzamelde Loes liever boeken en las die ook. Pas later, in de brugklas ging ook Loes zich meer voor muziek interesseren.

 Lezen deed ze zoals gezegd dus graag. Voor dikke boeken schrok ze niet terug, integendeel zelfs: als we op vakantie gingen nam Loes haar boekenstapel een flinke plek tussen de bagage in. Naast lezen waren er veel dingen waar ze haar tijd mee kon vullen. Ze speelde altijd graag met Lego en Playmobil, heeft ook een flinke Barbieverzameling gehad, kon zich goed bezighouden met tekenen en vooral met knutselen. Allerlei technieken; toen ze kleiner was veel kleien, gipsfiguurtjes maken en allerlei vouw en plakwerkjes. Later bijvoorbeeld werken met strijkkralen, ministeck, fimo-klei, glaskraaltjes, 3D-kaarten maken en origami. Van alles.

Daarnaast heeft ze altijd graag spelletjes gedaan. Met ons, maar vooral met haar vriendinnen. Vooral met Josta kon ze middagen vullen met Monopoly of Levensweg of welke spellen dan ook. Heel vaak won ze trouwens ook, maar of dat altijd helemaal eerlijk was....?

 loes knutselen3 12 96

 Loes ontplooide zich en kon steeds beter voor zichzelf opkomen. Ze gold op school als dromer, zat vaak naar buiten te kijken of was ogenschijnlijk met andere dingen bezig dan de les. Toch kreeg ze feilloos mee wat de meester of juf vertelde, en kon vragen daarover goed beantwoorden. Ze kon goed meekomen op school en haar rapporten waren prima.

dolfinarium Haar dierenliefde en -interesse had ze nog steeds; ze keek graag naar dierenprogramma's op tv., las erover, wist erover te vertellen, bewaarde posters en kaarten van dieren; allerlei maar vooral van dolfijnen, honden en panda's. Die waren favoriet. Ook spaarde ze beeldjes ed. van dolfijnen. Hoog op haar verlanglijstje stond de wens om eens met dolfijnen te kunnen zwemmen. Helaas heeft ze dat nooit mogen meemaken.

Wel zijn we gelukkig een paar maal in het Dolfinarium geweest.

Qua beroep wilde ze graag dierenarts worden; hoe kon het ook anders?

,

 Jarenlang hadden Loes en Anja samen hun slaapkamer gedeeld, de laatste jaren op de zolder. Inmiddels waren ze toe aan een eigen domein en die mogelijkheid was er, en zo vertrok Anja naar een eigen kamertje en hield Loes de grote zolder. Loes was minder gehecht aan netjes en opgeruimd dan Anja en nu zaten ze elkaar minder in de weg en hadden ze ruimte om vriendinnen apart te ontvangen en hun eigen boeltje te organiseren. Was Loes op school ondanks haar groeiende assertiviteit toch meestal rustig en volgzaam, dat kan van thuis niet altijd gezegd worden.

Hier knalde het wel eens; met ons, maar eveneens met Anja en Mark, die ook groter werden en hun plekje opeisten. Loes was duidelijk de oudste zus, en ze wilde hen soms dingen leren of vertellen of opleggen die ze niet altijd van haar wilden horen of aannemen. Daar was Loes dan wel weer eens verongelijkt over, helemaal als wij er dan ook nog iets van zeiden; ze bedoelde het immers goed?! Maar ook voor ons was ze de oudste, en het was ook voor haar en ons steeds nodig de bakens te verzetten en het wiel opnieuw uit te vinden. Ach ja, zo zijn er in een gezin met opgroeiende kinderen meestal wel de nodige aanvaringen en allemaal leerden en leren we er wel van.

Tijdens het laatste jaar op de basisschool genoot Loes van de leuke dingen die er plaatsvonden; diverse excursies, maar vooral van de voorbereidingen voor de musical en natuurlijk: het schoolkamp.

musical groepsfoto kamp

Alle 8e groepers op de fiets naar de kampeerboerderij in Wijlre, geweldig vond ze het! En vooral dat bepaalde wrijvingen en groepjesvorming die er normaal in de klas waren, daar helemaal wegvielen.

Bij de musical waren er veel meer kinderen dan rollen, maar ze ambieerde geen hoofdrol, zo vrij was ze ook weer niet. Ze schikte zich dus prima in een rol als figurant en koorlid en had veel plezier tijdens het oefenen. En wij genoten van de musical en vooral van haar toen aan het einde van het schooljaar de opvoering was.

st janscollege

 

 Zo brak er dus weer een nieuw tijdperk aan, onze oudste ging naar de middelbare school!
Begin September 2004 begon Loes als brugpieper op St. Jan.
Gelukkig samen met Josta, inmiddels haar beste vriendin, en veel meer kinderen van haar 'oude' school, dat maakte de overgang wat minder groot.
Ze kwam te zitten naast Marije en dat was het begin van een nieuwe vriendschap.

schooljaar 04-05

Een grote nieuwe wereld, die middelbare school; en er was zoveel te beleven. En ja, leren moest af en toe natuurlijk ook. Eigenlijk was dat wennen voor Loes; op de lagere school kon ze heel goed meekomen met gewoon opletten in de klas, ze hoefde thuis niet zoveel te doen. In de brugklas was dat niet voldoende, ze moest ook stof kennen die niet behandeld was. Dat betekende dus echt leren. Niet altijd even leuk want ze wilde nog zo veel meer doen. Afspreken, computeren, sporten, lezen, af en toe met vriendinnen naar zwembad of film etc. Tijd tekort!

Op school had ze gezellig contact met veel meisjes in de pauze, en buiten school sprak ze vaak af met Josta en Marije, soms ook met anderen. Fleur, Kimberley, Vera, Patricia, enkele namen, maar er waren meer vriendinnen.

normal carn035 normal carn137

In het voorjaar van dat brugklasjaar werd Loes verlost van haar beugel die ze sedert het begin van groep 8 droeg. Aanvankelijk had ze een activator; zo'n grote kunsthars blok die eten en praten tot een ware opgave maakt. Loes zette echter door en mede door de concencieuze manier waarop ze haar beugel droeg kon ze eerder dan de verwachtte tijd overstappen naar de 'plaatjesbeugel'. Ook die mocht eerder uit dan verwacht en toen beschikte Loes over een prachtig, regelmatig gebit. Wat was ze trots! En terecht.

Op school was biologie zonder twijfel Loes haar favoriete vak, het ging haar ook goed af. Nederlands en wiskunde gaven ook niet veel problemen. Engels was echter het eerste struikelblok. Woordjes leren was echt niet Loes haar ding en ook de grammatica vond ze lastig. Frans varieerde met de lerares die ze ervoor had. Ze had een fijne mentor die haar stimuleerde, maar die moest concluderen, net als wij trouwens, dat Loes' studiehouding niet optimaal was. Zodoende werd ze met een mooi rapport met slechts twee zesjes (jawel, voor Engels en Frans) en verder zevens en enkele achten bevorderd naar 2 Havo.
Yes, brugpieper af.
Marije kwam bij Loes in de tweede klas, Josta helaas niet omdat ze naar het VWO ging. Echter in de pauze zochten ze elkaar op en stonden op het schoolplein meestal met een grote groep bij elkaar, uit verschillende klassen en schooltypen. Dat heb ik altijd een leuk iets gevonden, en ook Loes vond dat heel gezellig. Ze kon met veel kinderen, pardon, jongeren goed opschieten.

loes lacht

 

En hier thuis, met ons? Dat wisselde met de wind en de puberbuien. Soms voelde ze zich hevig tekortgedaan en deugde er niets, dan weer lag ze over de bank te hikken van de lach, met lange, gierende uithalen. Soms vond ze het heerlijk om met name Mark te laten delen in haar kennis van dier en natuur, dan weer was het: 'stom joch, ga weg'. Net thuis uit school kwam er weinig uit, maar eenmaal onder het eten kwamen de verhalen en vertelde ze soms zoveel dat haar eten koud werd en Anja en Mark gingen protesteren omdat ze ook wilden vertellen.

Kibbelpartijen met Anja waren er zeker, maar steeds vaker ook kropen ze weer eens bij elkaar op de kamer en kletsten en giebelden met elkaar, eigenlijk net zo als vroeger.
Ze kreeg steeds meer een eigen mening, wilde en wist ook over steeds meer dingen mee te praten.
En ach, ze wilde veel zaken gewoon op haar manier doen. Soms ging dat in de trant van 'waarom makkelijk doen als het moeilijk kan'.

Iets waar Loes grote moeite mee had was op tijd klaar zijn voor iets. 's Morgens werd ze afgehaald door Josta en Marije, en vrijwel elke keer moesten zij op Loes wachten, wat ze ook geduldig deden, ook al regende het. Ik was dan vaak aan het mopperen van "schiet nu eens op, laat ze niet altijd wachten", maar Loes had alle tijd, en haar vriendinnen waren veel te lief en geduldig om echt boos op haar te worden.
Meestal kwamen ze ook weer gedrieën terugfietsen van school en stonden dan nog een tijd voor het huis te kletsen en te lachen. Dan werd de tas binnengezet en fietste ze eerst nog mee naar hun adressen, alwaar ook nog gelachen en gekletst werd, en dan pas kwam ze echt thuis. Zo bleven ze goed van elkaars wel en wee op de hoogte.
Dat tweede jaar bleek na de introductie van Duits dat Loes echt geen vreemdentalenknobbel had.
Ze heeft geblokt met woordenlijsten voor Engels en Duits, en soms ging het redelijk, soms helemaal niet. Uiteindelijk ging ze over naar de derde met een taak voor Duits, waar ze zich na onze vakantie in vastbeet en toch vrij vlot tot een goed einde bracht.

schooljaar 06-07

Voor ons gevoel was er na die vakantie sowieso een verandering opgetreden. Een soort innerlijke groeisprong, een nieuwe fase. Ze was evenwichtiger, rustiger. Qua schoolwerk zag ze duidelijker dat ze zelf de schouders eronder moest zetten om te bereiken wat ze voor ogen had. Nog steeds wilde ze dierenarts worden dus dan zou ze nog een lange weg voor de boeg hebben.

Halverwege september 2006 liet ze weten dat ze een vriendje had, Raddy, een jongen die ze van het korfbal kende. Weer zo'n nieuwe ontwikkeling. Onverwachts voor ons, want van echt grote interesse voor jongens had ze nooit blijk gegeven.
Maar ze genoot er zeker van, verliefdheid is een heel ander soort aandacht natuurlijk. We probeerden haar op dat moment wel wat af te remmen qua bel- en MSN-tijd en tijd van thuiskomen ("niet te hard van stapel te lopen, je bent pas veertien" – "nou, bijna vijftien hoor!"), maar zijn nu wel heel blij dat ze die ervaring heeft gekend.
Uit de reacties op haar overlijden konden we opmaken dat er meer jongens waren die Loes een warm hart toedroegen en ik vraag me af of ze dat ooit geweten heeft.

Vier weken later kwam dat afschuwelijke ongeluk. Een toekomst; wensen; dromen; verlangens; zo wreed afgesneden en verstoord. Voor Loes, maar ook voor ons; ons hele gezin.
Onbegrijpelijk en onacceptabel.
En zó moeilijk.
En dan komen er reacties los, zovele. Zowel school als de korfbalvereniging plaatsten een condoleanceregister op hun site, en we troffen er daarnaast nog twee aan op internet. Uit de talloze reacties komt naar voren hoezeer Loes gekend en gewaardeerd werd om haar hulpvaardigheid, haar bescheidenheid, zorgzaamheid en vrolijkheid.
Het deed zo goed te merken dat Loes niet alleen voor ons belangrijk was, maar voor zo velen. Ze heeft zeker niet voor niets geleefd, maar had iets uit te dragen, in te brengen.
Des te wranger dat het haar niet gegund is daarin verder te groeien en de beloftes die ze in zich droeg waar te maken. Te léven.
Arme Loes.
Lieve Loes.

foto loes pagina