Loes Rameckers

• 5-12-1991 - † 11-10-2006

Herdenking

1ejaarloes

Op woensdagavond 10 oktober 2007 vanaf 19.00 hebben we, samen met velen om ons heen herdacht dat het de dag erna precies 1 jaar geleden zou zijn dat Loes overleed bij dat afschuwelijke ongeluk.

Voor ons was het belangrijk om een herdenking te houden voor Loes, een moment om samen met hen die dat met ons wilden en konden delen, de verbondenheid met Loes te voelen en te uiten.
We hebben lang getobd over hoe we er invulling aan wilden geven, maar uiteindelijk besloten dat het buiten moest gebeuren, op het korfbalveld. Een plek waar Loes graag vertoefde en waar veel van haar voetstappen liggen. Belangrijke overweging om voor een buitenlocatie te kiezen waren het feit dat Loes een natuurkind was en een artikeltje dat we kort ervoor lazen over herdenkingsballonnen. Iets wat ons heel mooi leek om voor Loes te gebruiken.

We kregen veel medewerking en hulp van de korfbalvereniging bij de praktische invulling van de herdenking.
We wisten niet hoeveel mensen er zouden komen, maar we wilden graag gezamenlijk in een kring om een aantal brandende vuurkorven staan. Zo gebeurde het ook. Tegen zevenen kwamen mensen het veld op, en er bleven mensen komen. Uiteindelijk waren we met velen, en dat vervulde ons met grote warmte.

In twee gedichten en een korte overdenking probeerden we iets over te brengen van hoezeer wij Loes missen en invulling proberen te geven aan een leven zonder haar.
Josta en Wout speelden een mooi stuk op de gitaar en Dick en Lucienne deelden een herinnering en een gedicht met ons. Tussendoor muziek.

Op een gegeven moment vroegen we of men elkaar een hand wilde geven en ieder voor zich, maar wel allemaal tegelijk de gedachten aan Loes wilde wijden; een wens, een herinnering.
In plaats van alleen elkaar een hand geven, liep (alsof het afgesproken was) iedereen achteruit tot de armen gestrekt waren en er een hele grote kring gevormd werd, dat vonden we heel bijzonder en ontroerend. De warmte en energie waren voor ons voelbaar op dat moment, en dat gaf ons kracht.
Wat wij op dat moment niet zagen, maar waar anderen ons later op attent maakten was het feit dat de kring op dat moment niet meer rond was, maar hartvormig was geworden. Dit, omdat onze moeders, die op een stoel zaten, niet achteruit konden lopen waardoor de kring dus vervormde. Met een bijzonder en symbolisch resultaat.

DSC 0010

Na enkele momenten hebben we aangegeven dat er een mogelijkheid was voor degenen die dat zouden willen, om iets voor Loes op een van de drie papieren herdenkingsballonnen te schrijven. Het waren vooral jeugdigen die daar gebruik van maakten, met kust en vliegwerk want het was inmiddels vrijwel donker geworden.
Samen hebben we de ballonnen daarna een voor een aangestoken en vol gedachten en ook woorden naar Loes laten opstijgen, als "postcard to heaven".
Spannend, want zouden ze doen wat we ervan verwachtten?
De eerste maakte een zwieper, maar steeg daarna prachtig op, net als de andere twee.
Kippenvel.

DSC 0033

Heel lang hebben we ze kunnen volgen, tot ze als piepkleine stipjes uiteindelijk doofden. Emotioneel en héél speciaal voor ons, en ook voor veel anderen zoals we hoorden.
Drie prachtig opstijgende boodschappen. Wij zijn er zeker van dat Loes de wensen en gedachten ontvangen heeft, de liefde heeft gevoeld. Dat moet zo zijn.

 

DSC 0035 DSC 0036

We eindigden met, voor wie wilde, een kop warme chocomel; Loes haar lievelingsdrankje.
Het dank- en afscheidswoord hebben we moeten improviseren, hetgeen we op papier hadden gezet konden we in het donker niet meer lezen.

Voor ons voelde het goed dat we dit eerste jaar voor deze vorm van herdenken gekozen hebben. We hebben nog weer iets voor Loes kunnen doen, iets van ´zorgen voor´ kwijt gekund. Samen stil gestaan bij het missen, maar ook de betekenis die ze voor ons heeft.
Het was voor ons een bijzondere bijeenkomst en we voelden ons gesteund door de velen die erbij waren.

Dat, en de bezoekjes, telefoontjes en post op de 11e zelf, hebben ons geholpen deze eerste sterfdag van Loes te hanteren."

 

....Voor ons Loes, heb jij die steen verlegd in die rivier (ons leven) op aarde, (.....)
Door wie jij was en wat je deed en eigenlijk alleen al door er te zijn, heb jij de steen verlegd in onze rivier,
Loes en zul jij nooit worden vergeten.
Juist omdát ons leven nooit meer dezelfde weg zal gaan."