Loes Rameckers

• 5-12-1991 - † 11-10-2006

De Uitvaart

Op maandag 16 oktober 2006 moesten we definitief afscheid nemen van Loes.

De avond ervoor kwam de kist. Toen Loes daarin lag leek het zoveel akeliger, zoveel "echter" eigenlijk, dan toen ze, ogenschijnlijk slapend, op het bedje lag.

Maandagochtend kwam Nicole om met ons de kist te sluiten. Emotioneel. "Jullie waren de eersten die Loes zagen toen ze op deze wereld kwam, jullie zijn nu de laatsten die haar zien", waren de woorden van Nicole terwijl zij zich discreet terugtrok achter het deksel en ons de laatste momenten met Loes gunde. Samen met Mark draaide Arthur de knopjes dicht, Anja en ik keken toe.

De rest is zo onwezenlijk. Er waren veel mensen, heel veel mensen, veel jeugd ook. We registreerden het toen we naar onze plaatsen liepen, zonder bewust de gezichten te zien.

dienst01   dienst03

Er waren prachtige bloemen, knuffels, de grote dolfijnenposter, kaarsen. Voor aanvang van de dienst werden er foto's geprojecteerd; een bloemlezing uit de duizenden foto's die we rijk zijn. Grotendeels heb ik ze zelf uitgezocht, terwijl Arthur en Anja de muziek uitzochten, met name van Loes haar eigen MP3 speler, die pas was vol gezet met haar favoriete liedjes van dat moment. Lang niet alles was geschikt om te gebruiken, maar genoeg wel, en we vulden het aan met enkele liedjes die we zelf graag wilden horen.

dienst02

Nicole leidde de dienst; er waren liefdevolle toespraken en gedichten, van familie, vriendinnen, de mentor en onszelf, en tussendoor elke keer muziek. We sloten af met nog meer foto's, foto's van Loes als tiener, maar ook van het kruispunt en het herdenkingslokaal op school. Het was moeilijk, emotioneel, maar ook heel persoonlijk en mooi. Het was een afscheid dat je niet wilt nemen, niet kúnt nemen eigenlijk, maar voor ons gevoel was het een bijeenkomst die wel recht deed aan Loes en wie ze was en waar we kracht uit hebben kunnen putten in de tijd erna.

We hebben veel hulp gehad van familie in aanloop naar de dienst, op allerlei gebied en ook dat heeft ons zeker goed gedaan.

Na de koffietafel zouden, in familiekring, de neefjes en nichtjes nog een roos bij Loes neerleggen, waarna we samen naar buiten zouden gaan en ballonnen zouden oplaten. Echter, daar het zulk mooi, zonnig weer was, ontstond het idee om de hele ceremonie buiten te laten plaatsvinden, met Loes erbij. Voor ons is dat heel speciaal geweest. Samen, om Loes heen en uiteindelijk de helder blauwe ballonnen opstijgend tegen de achtergrond van de stralend blauwe lucht.

Verdrietig natuurlijk, maar zo puur en mooi dat we haar met toch iets van een glimlach konden laten gaan, daar, opstijgend naar die blauwe hemel.

dienst04  dienst05
dienst06  dienst09
dienst07  dienst10

Voor ons voelde dat ook als het echte afscheid en het maakte de gang naar het crematorium in gezinskring daarna, minder moeilijk. Terwijl we daar vreselijk tegenop hadden gezien.
Nadat we bij het crematorium vertrokken zijn we met zijn vieren een stukje gaan wandelen, uitwaaien, even alle indrukken laten bezinken, terugkeren naar onszelf en elkaar.
Langzaamaan moest nu het besef gaan komen dat dit definitief was, lijfelijk voortaan met zijn vieren. Maar in ons hoofd en in ons hart zal Loes er altijd bij zijn.

Zeven weken later, op 5 december, de dag dat Loes 15 geworden zou zijn, zijn we teruggegaan naar het crematorium en hebben daar de as opgehaald en mee naar huis genomen.
Loes was weer thuis.

tafeltjeloes

 

Tijdens de uitvaart van Loes werd een verhaal voorgedragen door familie. Dit verhaal willen we hier dan ook publiceren.

Sara en Salomon

Sara stond ergens in een of ander vreemd bosje, omgeven door prachtige lentebloemen, terwijl helder gekleurde vogels en vlinders overal om haar heen vlogen.

 

'Wel Sara, het ziet er naar uit dat je vandaag veel hebt om over te praten', zei Salomon scherpzinnig.

'Salomon,' riep Sara verheugd, 'je bent niet dood! Oh Salomon, ik ben zo blij je te zien!'

Sara, waarom ben je zo verbaasd? Ik heb je toch gezegd dat er geen dood bestaat?

Welnu Sara, waar zou je over willen praten? vroeg Salomon kalm, alsof er niets ongewoons gebeurd was.

'Salomon, ik weet dat je zei dat er geen dood is, maar je zag er dood uit. Je bewoog niet en voelde zwaar aan, en je ogen waren dicht, en je haalde geen adem.'

Kijk Sara, je raakte er alleen maar aan gewend om Salomon op een bepaalde manier te zien. Maar nu heb je een kans – omdat je willen nog nooit zo groot geweest is - om Salomon op een ruimere manier te zien. Een meer universele manier.

'Wat bedoel je?'

De meeste mensen zien de dingen alleen maar met hun fysieke ogen, maar nu heb jij de kans de dingen te zien door ruimere ogen – meer met de ogen van de Echte Sara die leeft binnenin de fysieke Sara.

'Bedoel je dat er nog een Sara leeft in mij, zoals jij de Salomon bent die leeft in mijn Salomon?'

Ja Sara, dat klopt. En die Innerlijke Sara blijft altijd leven. Die Innerlijke Sara zal nooit sterven, net zoals de Innerlijke Salomon die je hier ziet, nooit zal sterven.

'Nou dat vind ik fijn om te horen, Salomon. Zal ik je morgen weer zien op het Pungelpad?'

Nee Sara, ik zal daar niet zijn.

Sara fronste.

Maar denk eraan Sara, wanneer je ook maar met Salomon wilt praten, kan dat. Waar je ook bent. Je hoeft niet meer naar het bosje te lopen. Je hoeft alleen maar aan Salomon te denken – en je te herinneren hoe het voelt om Salomon te bezoeken – en ik zal hier zijn om jou te bezoeken.

'Wel dat klinkt goed Salomon. Maar ik heb genoten van onze ontmoetingen in het bosje. Weet je zeker dat je daar niet snel weer heen wilt, zoals eerst?'

Sara, je zult onze nieuwe manier van met elkaar omgaan zelfs nog leuker gaan vinden dan het plezier dat we hadden in het bosje. Je zult zien dat er geen grenzen zijn aan de nieuwe manier waarop we met elkaar omgaan. We zullen enorm veel plezier hebben.

'Oké, Salomon, ik geloof je.'

Welterusten, Sara.

'Salomon!', riep Sara, omdat ze niet wilde dat Salomon al zo snel wegging.

Ja, Sara.

'Dank je wel, dat je niet dood bent.'

Welterusten, Sara. Alles is in orde.

  

Uit: Sara en haar gevederde vriend

Door Esther en Jerry Hicks